Στις 15 Ιουνίου μετά από πρόσκληση, παρευρέθηκα ως ιδιώτης στην κοινοτική συνέλευση για το θέμα της αφαλάτωσης, που διοργανώθηκε από το Υπουργείο Γεωργίας, στο Μαζωτό. Η επίσκεψη της υπουργού Γεωργίας αξιότιμης κας Μαρίας Παναγιώτου, έλαβε χώρα στις 5 το απόγευμα σ’ένα κατάμεστο οίκημα των Εθνικόφρονων Σωματείων. Όπως αναφέρθηκε στον Φιλελεύθερο, στο χθεσινό άρθρο του, η επίσκεψη έγινε σε τεταμένο κλίμα, στην απουσία των ΜΜΕ.
Παρόντες στην συνέλευση και πλαισιώνοντας την αξιότιμη υπουργό ήταν τεχνοκράτες με γνώσεις και εμπειρία σε θέματα περιβάλλοντος, όπως η κα Ηλιάνα Τόφα Χριστίδου, Διευθύντρια του Γραφείου Αναπτύξεως Περιβάλλοντος Αλιείας, και Υδάτων και η οποία κατόπιν υπόδειξης της υπουργού, ανέλαβε σε κάποια φάση την πρωτοβουλία επεξήγησης στην υπερπλήρη αίθουσα, της ανάγκης δημιουργίας της μονάδας αφαλάτωσης εξ’αρχής. Οι εξηγήσεις δόθηκαν μετά τη σωρεία ερωτημάτων που τέθηκαν τόσο εκ μέρους των μελετητών που διορίσθηκαν από τους κατοίκους, όσο κι απ’τους κατοίκους τους ίδιους.
Σύμφωνα με την απόφαση του Υπουργικού, η προσωρινή μονάδα αφαλάτωσης προγραμματίστηκε να τεθεί σε λειτουργία τον Ιανουάριο του 2027, με μέγιστη ημερήσια δυναμικότητα 40.000κ.μ (αν και κάπου αναφέρονται και 20.000 κ.μ. κι αυτό ίσως να χρήζει διευκρίνησης). Σύμφωνα πάλι με την Υπουργό, το κόστος της λειτουργίας της κάθε προσωρινής μονάδας αφαλάτωσης ανέρχεται στα 85 εκατομμύρια Ευρώ (μονάδες αναμένονται να λειτουργήσουν σε περιοχές σ’ ολόκληρη τη Κύπρο, ήτι στην Επαρχία Λεμεσού -Μονή, Λιμάνι Λεμεσού, Επισκοπή & Γερμασόγεια, Γαρύλλης, Επαρχία Πάφου -Κισσόνεργα και Κούκλια, και Επαρχία Λάρνακας, Μαζωτός και Βασιλικό). Το κόστος ανέγερσης θα επωμιστούν οι ιδιωτικές εταιρείες ανέγερσης και θα αποζημιωθούν με τη μορφή αγοράς νερού. Αυτή αποτέλεσε μια απ’ τις πολλές καίριες απορίες που υπέβαλαν οι κάτοικοι Μαζωτού στη συνέλευση.
Το υπουργείο, έδωσε την ευκαιρία στους κατοίκους να υποβάλουν τόσο τις ερωτήσεις τους γραπτώς όσο και ανεξάρτητες μελέτες προτού πραγματοποιηθεί η συνάντηση. Στόχος όπως λέχθηκε από την υπουργό ήταν να μπορούν να απαντηθούν όσα περισσότερα ερωτήματα γινόταν κατά τη συνάντηση. Η κοινότητα κατέθεσε τη μελέτη και ενδεχομένως τις ερωτήσεις μετά τη λήξη του δοθέντος χρονικού πλαισίου, ωστόσο, το υπουργείο δεσμεύτηκε κατά τη συνάντηση ότι οι ερωτήσεις που υποβλήθηκαν λίγες μέρες μόνο πριν τη συνάντηση, αλλά και οι μελέτες, θα διερευνηθούν και θα δοθούν απαντήσεις γραπτώς.
Η συζήτηση μεταξύ της κοινότητας και της Κυβέρνησης (υπουργός και τεχνοκράτες) έγινε σε ψηλούς τόνους, με τους κατοίκους να εκφράζουν, φόβους, ανησυχίες αλλά κυρίως τεράστια απογοήτευση με τη τρέχουσα απόφαση.
Ο λόγος? Ο φόβος για μια ευρύτερη υποβάθμιση της κοινότητας Μαζωτού (αλλά και των γύρω κοινοτήτων). Ευρύτερη διότι, οι κάτοικοι εκλαμβάνουν την τοποθέτηση της προσωρινής μονάδας ως ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο όπου έχουν τοποθετήσει την περιοχής και συγκεκριμένα τον Μαζωτό. Και γιατί αυτό? Λόγω σωρείας υποσχέσεων και δεσμεύσεων εκάστοτε υπουργών της Κυβέρνησης για ανάπτυξη της περιοχής, που αθετήθηκαν παράφορα και οι οποίες οδήγησαν σε κατακόρυφη υποβάθμιση των περιουσιών των κατοίκων, αιχμαλωτίζοντας τους περισσότερους οικονομικά (με ότι αυτό ακολουθεί).
Η πηγή του φόβου και της αγανάκτησης:
Καθ’όλη τη διάρκεια της συνέλευσης ήταν ξεκάθαρο ότι η κοινότητα Μαζωτού (αλλά και οι γειτονικές Αλαμινού & Αναφωτίδας) είναι ηφαίστειο που σιγοβράζει. Η υπουργός Γεωργίας βρέθηκε αντιμέτωπη με μια χρόνια υποβόσκουσα οργή ανάμεσα στους κατοίκους. Το σκηνικό κατά τη συνέλευση, οι μεν υπουργός και οι τεχνοκράτες στο ένα άκρο της αίθουσας πίσω από γραφεία που στήθηκαν για να τους ξεχωρίζουν απ’το πλήθος και οι δε κάτοικοι απέναντι σε καρέκλες αλλά αρκετά κοντά έτσι ώστε οι δυνατές φωνές τους να προκαλούν αναστάτωση και σε στιγμές αίσθημα φόβου.
Σύμφωνα με όσα λέχθηκαν απ’τους κατοίκους, η πηγή του φόβου και της αγανάκτησης είναι αλλεπάλληλες αποφάσεις της Κυβέρνησης οι οποίες λαμβάνονταν κατά καιρούς που είχαν ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση της περιοχής. Και για όσους ίσως δεν γνωρίζουν που βρίσκεται το χωριό ή τη σημασία του, θυμίζουμε: ο Μαζωτός είναι ένα γραφικό παραθαλάσσιο χωριό της επαρχίας Λάρνακας, κτισμένο σε υψόμετρο 35 μέτρων. Απέχει μόλις 20 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης της Λάρνακας και περίπου 72 χιλιόμετρα από τη Λευκωσία. Συνδυάζει την παραδοσιακή κυπριακή αρχιτεκτονική με την ηρεμία της φύσης και τη μαγευτική θέα στη θάλασσα. Το 2007, εντοπίστηκε στη θαλάσσια περιοχή ανοιχτά του Μαζωτού, σε βάθος 45 μέτρων, ναυάγιο εμπορικού πλοίου της ύστερης κλασσικής περιόδου. Είναι το πρώτο ναυάγιο αυτής της περιόδου που εντοπίστηκε στη Ν.Α Μεσόγειο να μεταφέρει Χιακούς αμφορείς, σε βάθος που μπορούν να εργαστούν δύτες. Συνεπώς, η επιστημονική του σημασία είναι μεγάλη καθώς η έρευνά του μπορεί να απαντήσει σε ερωτήματα που αφορούν τους θαλάσσιους δρόμους και το εμπόριο μεταξύ των λαών του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου κατά την ύστερη κλασσική περίοδο. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ναυάγιο του Μαζωτού δεν είναι ένα ξεχασμένο εύρημα. Η έρευνα στο Ναυάγιο του Μαζωτού άρχισε το 2007 και διενεργείται από την Ερευνητική Μονάδα Αρχαιολογίας (ΕΜΑ) του Πανεπιστημίου Κύπρου, υπό τη διεύθυνση της Δρ Στέλλας Δεμέστιχα, σε συνεργασία με το Ίδρυμα ΘΕΤΙΣ και το Τμήμα Αρχαιοτήτων Κύπρου. Από το 2007 μέχρι το 2012 πραγματοποιήθηκαν τρεις ανασκαφικές περίοδοι, και το ναυάγιο σώζεται σε πολύ καλή κατάσταση.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς, ότι περιοχή με τόσο πλούσια ιστορία και φυσική ομορφιά που παρέμεινε αναλλοίωτη στους αιώνες, θα μπορούσε να διεκδικήσει μεγαλύτερη εμπορική σημασία προς όφελος των κατοίκων της. Σημειώνουμε για όσους ενδιαφέρει η Ιστορία της Κύπρου μας ότι οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής χρονολογούνται από την Αρχαιότητα, ενώ κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ο Μαζωτός αποτέλεσε σημαντικό διοικητικό κέντρο και πρωτεύουσα ομώνυμης επαρχίας. Στα παράλιά του διαδραματίστηκε το 747 μ.Χ. η ιστορική Ναυμαχία της Κεραμαίας, μια από τις σημαντικότερες νίκες του Μεσαιωνικού Ελληνισμού. Στη συνέχεια, κατά τη Λατινοκρατία, αποτέλεσε διοικητική περιφέρεια και ανήκε στο Τάγμα των Ναϊτών Ιπποτών. Σε άλλες χώρες που ταξιδεύουμε, ίσως να κάνουμε και ιδιαίτερη προσπάθεια να επισκεφτούμε περιοχές αντίστοιχης ιστορικής και περιβαλλοντικής σημασίας. Ο Μαζωτός είναι στη Κύπρο μας, περίπου 40 λεπτά απ’τη Λευκωσία.
Τα πυρά προς την υπουργό που όμως προκάλεσαν προκάτοχοι:
Η πηγή των πυρών που δέχθηκε η υπουργός περισσότερο αφορούν σε λάθη του παρελθόντος, παρά στην τρέχουσα απόφαση η οποία φυσικά, ενέχει τους δικούς της κινδύνους –όπως αντιλαμβάνονται οι κάτοικοι, εξ’ού και αντιτίθενται στην δημιουργία της προσωρινής μονάδας, με την υπόθεση αναστολής των έργων να ορίζεται στις 29 Ιουνίου, στο αρμόδιο Δικαστήριο στο οποίο κατέφυγαν οι κάτοικοι προσβάλλοντας την απόφαση του Υπουργικού.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο Κοινοτάρχης του Μαζωτού κατέβαλλε μεγάλη προσπάθεια να διατηρήσει την ψυχραιμία ανάμεσα στους κατοίκους και την ισορροπία με τη παρουσία και τις εξηγήσεις που δίδονταν απ’τους τεχνοκράτες. Προέτρεπε τους κατοίκους να εστιάζουν στα θέματα της αφαλάτωσης και ερωτήσεις που αφορούν στην αφάλατωση. Όμως, ήταν ξεκάθαρο ότι η πηγή της αγανάκτησης στο Μαζωτό είναι βαθύτερη. Η πρόσφατη απόφαση για τοποθέτηση προσωρινής μονάδας αφαλάτωσης απλά ενίσχυσε την αγανάκτηση. Με τεράστιο σεβασμό προς το έργο του Κοινοτάρχη –όλες οι ερωτήσεις ακόμα κι αυτές που δεν αφορούσαν άμεσα την αφαλάτωση (άλλωστε, απλοί άνθρωποι συμμετείχαν πέραν του ενός μελετητή που ήταν παρόν), σχετίζονταν με τις επιπτώσεις της αφαλάτωσης. Διότι οποιαδήποτε περαιτέρω υποβάθμιση της περιοχής, είτε προέρχεται από την τοποθέτηση της μονάδας είτε από προηγούμενες αποφάσεις για αναδασμό ή περιορισμό στην ανάπτυξη γης απ’τις πολεοδομικές ζώνες που εφαρμόζονται, τους κατοίκους που έχουν περιουσίες στον Μαζωτό, τους επηρεάζουν το ίδιο.
Το δίκαιο της ανάγκης και οι διαδικασίες που παρακάμπτονται εξαιτίας του:
Η μονάδα του Μαζωτού εντάσσεται σε ένα μεγαλύτερο κυβερνητικό σχέδιο. Τον Απρίλιο 2024 το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε το Εθνικό Επενδυτικό Πλάνο Υδατικών Έργων με 93 έργα εκτιμώμενης αξίας άνω του 1 δισ. ευρώ. Από τον Απρίλιο 2024 το Υπουργικό έλαβε διαδοχικά πακέτα μέτρων: τα 4 έργα κινητών μονάδων που εξαγγέλθηκαν τον Μάρτιο 2025 (Μονή, Λιμάνι Λεμεσού, Κισσόνεργα, Γαρύλλης) προβλεπόταν να τεθούν σε πλήρη λειτουργία μέχρι τον Ιανουάριο 2026, ορισμένα εκ των οποίων παραλήφθηκαν από τα ΗΑΕ. Στόχος, όπως αναφέρθηκε για τον Μαζωτό, είναι η αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης στο υδατικό και η απεξάρτηση από τις βροχές και τα φράγματα.
Η Διευθύντρια του Τμήματος Υδάτων προχθές στη συνάντηση στο Μαζωτό, υπερτόνισε την άσχημη κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Κύπρος αναφορικά με το υδατικό. Η υπουργός ανέφερε ότι η παρούσα κυβέρνηση, φρόντισε να είναι μέρος του προϋπολογισμού οι λύσεις που προσφέρονται για την αντιμετώπιση του υδατικού προβλήματος. Κι αυτό συμβαίνει για πρώτη φορά. Και οι δύο αναφέρθηκαν στην ανάγκη να ληφθούν ριζικές αποφάσεις που θα βελτιώσουν τη κατάσταση όχι προσωρινά αλλά σε βάθος χρόνου.
Οι λόγοι αυτοί δεν βρήκαν έδαφος στους κατοίκους. Αυτό που είναι ξεκάθαρο όμως, είναι ότι και οι δύο πλευρές αν και διαφωνούν (η υπουργός προέτρεψε να συμφωνήσουν ότι διαφωνούν), νοιάζονται για το μέλλον της Κύπρου μας. Εκάστη πλευρά με το τρόπο που μπορεί να αντιληφθεί και να κατανοήσει δεδομένων των ενεργειών που έχουν γίνει στο να υπάρξει κατανόηση.
Ποιες είναι η ζημιές που αναμένουν οι κάτοικοι και αντιτίθενται:
Τηρουμένης της επίσημης μελέτης και των ερωτημάτων που θα κατατεθούν στο Υπουργείο (ή έχουν ήδη σταλεί), προχθές οι κάτοικοι ανέφεραν μεταξύ άλλων τους ακόλουθους κινδύνους/ζημιές:
1. Περιβαλλοντικές ζημιές στο θαλάσσιο οικοσύστημα. Ο κος Δημήτρης Κλείτου που ως κατανοούμε, εκπόνησε μελέτη εκ μέρους των κατοίκων, αναφέρθηκε πολλάκις στην καταστροφή της Ποσειδωνίας. Τα λιβάδια ποσειδωνίας (Posidonia oceanica) είναι προστατευόμενος οικότοπος προτεραιότητας βάσει της Οδηγίας 92/43/ΕΟΚ, ο οποίος λειτουργεί ως «πνεύμονας» και φυτώριο της Μεσογείου, και η αποκατάστασή του — αν καταστραφεί — μετριέται σε δεκαετίες, όχι χρόνια. Οι κάτοικοι έθεσαν το ζήτημα της ζημιάς στα λιβάδια ποσειδωνίας από την τοποθέτηση σωλήνων και μηχανημάτων κατά την εγκατάσταση της μονάδας. Η ζημιά εδώ είναι πρακτικά μη αναστρέψιμη στον ορίζοντα ζωής της μονάδας, όπως αναφέρθηκε. Πως μπορεί να διασφαλίσει το Τμήμα Υδάτων ότι η ζημιά θα μετριαστεί σε αυτή τη περίπτωση και με ποιους τρόπους
2. Απόρριψη της άλμης (εκροές) από τη λειτουργία της μονάδας: Το δεύτερο ζήτημα που αναφέρθηκε είναι οι εκροές. Ο Κοινοτάρχης ανέφερε ότι ένα ζήτημα που θα προκύψει από τη λειτουργία της μονάδας είναι οι εκροές του νερού, για το οποίο δεν έλαβαν ξεκάθαρες απαντήσεις από τους αρμόδιους λειτουργούς. Όπως έχουμε ακούσει προχθές, τεχνικά, η αφαλάτωση παράγει υπέρυαλη άλμη (το συμπύκνωμα) που επιστρέφει στη θάλασσα — με αυξημένη αλατότητα και συχνά υπολείμματα χημικών καθαρισμού των μεμβρανών. Αν δεν διαχέεται σωστά, βυθίζεται και «πνίγει» τον πυθμένα, επιβαρύνοντας ακριβώς την ποσειδωνία και την αλιευτική ζωή της περιοχής. Ο Μαζωτός (όπως και οι γύρω περιοχές) απασχολούνται από την αλιεία στη περιοχή. Πως διασφαλίζεται το εισόδημα των ανθρώπων που βασίζονται σ’αυτή τη μορφή απασχόλησης όταν με τη λειτουργία της μονάδας επηρεαστεί δυσμενώς ή καταστραφεί η αλιεία?
3. Ζημιά στην υγεία και την ποιότητα ζωής των κατοίκων: Οι κάτοικοι έθεσαν ως κύριο μέλημα να μην καταστραφεί η θάλασσα και το περιβάλλον της περιοχής, αλλά και η υγεία των κατοίκων. Πέρα από το θαλάσσιο, οι μόνιμοι κίνδυνοι λειτουργίας μιας τέτοιας μονάδας περιλαμβάνουν τον θόρυβο από τις αντλίες υψηλής πίεσης (24ωρη λειτουργία), τις οσμές, και την οπτική/αισθητική υποβάθμιση της ακτής — στοιχεία που αξίζει να σταθμίσεις σε σχέση με το αν η μονάδα βρίσκεται κοντά σε κατοικημένη ή τουριστική ζώνη. Κατά τη συζήτηση, οι κάτοικοι φυσικά προέβαλαν ερωτήματα που οποιοσδήποτε ασχολείται με ανθρώπους μπορεί να κατανοήσει γιατί προκύπτουν: «γιατί ο Μαζωτός και όχι το Ζύγι? Ή το Μενεού?». Αυτά τα ερωτήματα δείχνουν ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την εγκατάσταση της μονάδας ως καταστροφική. Είναι όντως έτσι? Θα δεχόταν οποιοσδήποτε από μας να εγκατασταθεί μπροστά απ’το σπίτι ή την εργασία του μια προσωρινή μονάδα αφαλάτωσης? Και εάν είναι αδήριτος ανάγκη να γίνει, τί αντισταθμιστικά μέτρα θα υιοθετούνταν άμεσα?
4. Οικονομική ζημιά — τουρισμός, αλιεία, αξία γη: Αυτή η διάσταση εξεφράστηκε με πόνο ψυχής. Συγκεκριμένα, μερικοί απ’ τους κατοίκους ανέφεραν ότι «οι πονεμένοι δεν είναι σήμερα εδώ μαζί μας» αναφερόμενοι σε συμπολίτες μας οι οποίοι επηρεάστηκαν άμεσα και καταστροφικά από προηγούμενες, παλαιότερες αποφάσεις της Κυβέρνησης και οι οποίες τους κατέστρεψαν οικονομικά. Αυτούς και τις οικογένειες τους στο Μαζωτό. Αληθεύει ότι η εγκατάσταση αυτή θα υποβαθμίσει την παραλία και το θαλάσσιο μέτωπο πλήττοντας τον παράκτιο τουρισμό? Οι φόβοι των κατοίκων είναι ότι η ζημιά στα φύκια και την αλιευτική ζωή θα πλήξει ανεπανόρθωτα τους ψαράδες επηρεάζοντας ακόμη περισσότερο τις αξίες ακινήτων στην άμεση γειτνίαση.
5. “Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού”: Μια ερώτηση που έγινε αρκετές φορές χτες. Θα λειτουργήσει η μονάδα όντως μόνο για επτά χρόνια βάσει της συμφωνίας? Η ζημιά εδώ και ο φόβος των κατοίκων είναι ο κίνδυνος μιας «προσωρινής» εγκατάστασης που εδραιώνεται μόνιμα — και η αβεβαιότητα για το ποιος και πώς θα αποκαταστήσει την περιοχή (το λεγόμενο ζήτημα της αποξήλωσης και αποκατάστασης, decommissioning) όταν λήξει η σύμβαση.
6. Η παράκαμψη των διαδικασιών –τρομάζει ως προχειρότητα: Το έργο προωθήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς εξασφάλιση πολεοδομικής άδειας, βάσει Ειδικού Διατάγματος Ανάπτυξης. Αυτό σημαίνει ότι η κοινότητα στερήθηκε τα συνήθη στάδια διαβούλευσης και ένστασης που θα είχε σε μια κανονική πολεοδομική διαδικασία — γι’ αυτό άλλωστε προσέφυγε στη δικαιοσύνη ζητώντας αναστολή των εργασιών, με την υπόθεση να εκδικάζεται στις 29 Ιουνίου. Αυτό από μόνο του, αν και είναι σαφώς κατανοητή η ανάγκη για αμεσότητα (ίσως όχι σε όλους), αποτελεί σοβαρό λόγο για την αντίσταση που προβάλλεται. Προηγούμενα ατυχέστατα παραδείγματα παρόμοιας επιδερμικής προσέγγισης που κόστισαν στους κατοίκους, παρουσιάστηκαν ως πειστήρια για το ότι το Κράτος δεν νοιάζεται, αλλά χρησιμοποιεί νομικές δικλίδες για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα.
Η προσέγγιση της Υπουργού Γεωργίας και η αντιμετώπιση:
Στο χώρο της συνέλευσης, η υπουργός βρέθηκε πρόσωπο με πρόσωπο με μια αίθουσα γεμάτη οργή. Και αγανάκτηση. Τόσο για την αφαλάτωση όσο και για την εγκατάλειψη της περιοχής. Ένας σύντομος περίπατος στο χωριό, δείχνει αμέσως ότι πρόκειται για μια ξεχωριστή περιοχή. Η ηρεμία και η γαλήνη που επικρατούν στο χωριό που μετρά λιγότερο από 1,000 μόνιμους κατοίκους, υποδηλώνουν ίσως έμμεσα και ένα αίσθημα εγκατάλειψης. Το ίδιο δεικνύουν και οι εγκαταλελειμμένες αναπτύξεις, οι μισοτέλειωτες οικοδομές, τα παραμελημένα διαμερίσματα. Εντούτις, η ομορφιά του χωριού είναι τόσο έκδηλη που μπορεί κανείς να τα παραμερίσει όλα αυτά και να παρασυρθεί απ’την μαγεία της παραλίας του Μαζωτού, το μουσείο του Κώστα Αργυρού που στεγάζει τα έργα του με την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μας, τα ατελείωτα χωράφια με κριθάρι ή ελιές που πλαισιώνουν το χωριό.
Η υπουργός λοιπόν, αντιμέτωπη με την οργή των κατοίκων, έκανε ότι μπορούσε να ανταποκριθεί. Σημείωσε ότι προτίμησε να αφήσει τους τεχνοκράτες να μιλήσουν για τους λόγους για τους οποίους η εγκατάσταση της μονάδας είναι απαραίτητη. Οι τεχνοκράτες ξεκίνησαν (αφότου πρώτα άφησαν τους κατοίκους να ρωτήσουν όλες τις ερωτήσεις που είχαν, να βγάλουν τα ‘σώψυχά τους’ στην πραγματικότητα) με την άμεση ανάγκη επίλυσης του υδατικού. Σωστά. Συμφωνούμε όλοι γι’αυτό. Απ’τη μέρα που γεννιέται κανείς στη Κύπρο όμως, αυτό ακούει –ότι δεν έχουμε νερό και πρέπει να κάνουμε θυσίες.
Δοκίμασε όμως κανείς να ξεκινήσει ουσιαστικά και όχι για τον τύπο, απ’τους φόβους και τις ανησυχίες των κατοίκων?
Δεδομένης της αντίστασης, δεδομένης και της ανάγκης, μήπως ήρθε ο καιρός να προσεγγίσουμε πιο ουσιαστικά επικοινωνιακά τις διαφωνίες? Να τολμήσουμε να δούμε τη πραγματική ρίζα του προβλήματος (η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης στο Κράτος) για να μπορέσουμε να πείσουμε, εάν μπορούμε φυσικά, για την ανάγκη να κάνουν άλλη μια θυσία οι κάτοικοι του Μαζωτού, όπως και τόσοι άλλοι κάτοικοι σε άλλες περιοχές της Κύπρου? Εξετάσαμε όντως εναλλακτικές περιοχές για να μην ‘φορτώσουμε στο χωριό αυτό άλλο ένα “εν δυνάμει” υποβαθμιστικό μέτρο ? Ακούσαμε ουσιαστικά?
Το τελευταίο πράγμα που θα πρέπει να προκύψει από αυτή την κατάσταση είναι μια ακόμη πόλωση. Η έλλειψη νερού είναι μια σοβαρή πραγματικότητα. Και η δέσμευση της κυβέρνησης να επιλύσει το πρόβλημα αυτό αποτελεί ανακούφιση. Αποτελεί όμως ταυτόχρονα μια καταστροφική απόφαση για τη κοινότητα του Μαζωτού?
